Voor de buitenwereld had ik het allemaal. Een carrière als advocaat. Een eigen huis. Een kindje op komst. Rustig, zelfverzekerd, gesetteld. Maar van binnen voelde ik onrust. Er klopte iets niet. Ik voelde mij niet gezien, niet gehoord. 

Als ik mijn eigen ding mocht doen ging het prima. Maar zodra er overleg was, spanning tussen collega’s of stroperige verhoudingen, zat ik klem. Ik kon het niet negeren, maar kon er ook niets mee. Soms zag ik iets van mijlenver aankomen, ook al wist ik niet hoe of waarom, maar niemand hoorde het. Niemand deed er iets mee. Dus ging ik mijn mond houden, ging ik twijfelen aan mijzelf. Wuifde ik het maar weer weg. “Ik zal wel gek zijn”. En dan later zie ik het gebeuren en denk ik: “Zie je wel, ik ben niet gek.”

Tijdens mijn bevallingsverlof werd het voor mij duidelijk. Dit is niet het voorbeeld dat ik mijn kind wil geven. Het moet niet alleen kloppen aan de buitenkant, maar juist óók aan de binnenkant. Ik wil leiding over mijn eigen leven.

Dit besluit zette veel in gang. Het plezier in en op mijn werk verdween. De verhoudingen met het management verscherpten. Ik werkte hard, probeerde alle ballen in de lucht te houden en paste mij nog meer aan.

Tot ik uitviel. Een burn-out. Nog geen twee maanden na mijn verlof. Pas toen ik alleen nog maar kon huilen en anderen ook zeiden dat dit niet meer gezond was, stopte ik. Hoewel, ik heb wel eerst nog de rechtszitting gedaan die die middag gepland stond.

Terugkijkend snap ik veel beter wat er al die tijd gebeurde. Al zolang ik mij kan herinneren pas ik mij aan, doe ik ‘wat hoort’ of ‘logisch is’ en houd ik mijzelf in. Niet bewust, maar omdat ik feilloos aanvoel wat een ander nodig heeft en wat nodig is om ‘erbij te horen’.

Het werd een overlevingsstrategie. Ik ging mee met de stroom. Ik koos het voor de hand liggende pad en ik vergat te onderzoeken wat ik écht wilde. Alles deed ik op ratio, op logica. En hierdoor klopte het uiterlijk misschien wel voor anderen, maar het klopte niet met mijn innerlijk.

Toen ik eenmaal uitviel en een rigoureuze carrière switch maakte, vielen puzzelstukjes op hun plek. En…kwamen er nog meer vragen. Tijdens coachopleidingen is zelfonderzoek een voorwaarde en onvermijdbaar onderdeel van de lesdagen. Mijn weg naar binnen begon en inmiddels weet ik dat deze mijn leven lang doorgaat.

Maar ik ontdekte ook dat ik niet de enige ben. Ik ben één van vele, vele vrouwen die aanpassen en pleasen tot een kunst hebben verheven. Vaak zonder dat ze het zelf doorhebben. En hoewel dit mij (en anderen) veel heeft gebracht, was het tijd om te stoppen. Het voelde als een maatpak dat niet meer paste. Als een jas die ik uit moest trekken.

Ik wilde mij niet meer aanpassen aan de wereld, maar de wereld passend maken voor mij.

Er opende zich een heel nieuwe wereld. Ik leerde dat je krachtig én kwetsbaar kunt zijn. Dat zachtheid ongelooflijk mooie resultaten oplevert. Dat intuïtief weten, sensitiviteit en intensiteit iets zijn om te omarmen. En dat nieuwsgierigheid en niet-weten juist deuren openen in plaats van sluiten.

Ik ontdekte dat ik de wereld gewoon ‘anders’ beleef. En dat dat oké is. Meer dan oké zelfs. Het is krachtig, mooi en kloppend.

Ik ervaar meer rust, kracht en vertrouwen dan ooit. En ik ben ervan overtuigd dat dit alleen nog maar gaat groeien.

‘Oké zijn met jezelf’ klinkt zó simpel, maar dat is het niet. Zeker niet als je altijd aanstaat, anderen aanvoelt en probeert te overleven in een snelle, rationele wereld. Ik geloof dat de wereld niet is gemaakt om jezelf op aan te passen. Jij mag jouw wereld aanpassen op jou. Aanpassen en pleasen brengt je maar tot een bepaald punt. Daar voorbij begint je echte kracht.

Inmiddels heb ik al vele vrouwen mogen begeleiden op dit pas, op hun reis terug naar zichzelf. En het raakt mij nog iedere keer. Hoe veel kracht en vaardigheid het vergt om je zo aan te passen en de energie die vrijkomt als een vrouw dit los laat.

Misschien is dit jouw moment om die oude jas uit te trekken en te gaan staan voor wie je altijd al was: een intelligente, ambitieuze, sensitieve én krachtige vrouw. Ik ontmoet je graag.